I am my own worst enemy...

the choice is always yours.

      Kaya mo bang pigilan ang tae mo kung nakaupo ka na mismo sa toilet-bowl? Or kaya mo bang tangihan ang isang bagay na ikaw mismo ang nagadala sa sarili mo sa ganyang sitwasyon? Wag kang hypocrite...temeng.

          Alam ko, para sayo nakaka-adwa nanaman nag example ko.la ako magagawa. Pananaw mo yan. Ginagalang ko.pero manahimik ka nalang muna. Blog ko to.

          Paulit-ulit ko ng sinasabi, hindi mo na kayang pigilan ang sarili mo sa isang bagay na ikaw mismo ang may kagagawan.para kang tumayo sa isang cliff at hinayaang itulak ng sarili na magpatihulog sa kawalan at sinong sisihin mo, ang hangin na bumulong sa taenga mo? Kahibangan.  Wala tayung pinag-iba nito sa mga taong sinisisi ang diyos kung bakit sya mahirap, gayung ayaw nya magtrabaho. Pugay kamay!

          Minsan makulit din tayung mga tao. Masarap daw ang bawal, kung sino man ang naka-isip nito, malamang batay to sa karanasan nya. Kung masarap saksakan ng dogiesaur sa puwet at mag kasakit,,,eh bahala na silasa bagay na ito.

          Nung high-school pa ko ilang beses din akong napatgawag sa guidance-office. (wag mo nalang itanong kung anu-anong mga kaso) tanda ko pa kung anu yung sinabi ng councillor ng araw na gumawa akong ng pinakamatinding katarantaduhan sa buhay ko.

          “walang dapat sisihin sa nangyari kung hindi sarili mo mismo. Walang tumakot, pumilit o nagsabi sayo na gawin mo ang mga bagay na ito.”

          Tama sya. Kasalanan ko ang lahat. Kahit na man takutin ako ng kung sino kapag hindi ko ginawa ito, ako padin ang magdedesisyon, ako pa din ang kikilos. Anu man ang mangyari sa buhay ko, lahat to desisyon ko.

          Kaso, ginusto mo iwasan ang isang bagay na ikaw ang lagging kumukuha. Ayaw mo na sa lugar nayun pero lagi ka pa din napunta para silipin ito.  Wala itong pinag-iba sa nagrereklamong nauuhaw na sya, samantalanag kanina pa sya naka-tubog sa isang malinis na batis.

          Addiction is not a crime, it’s a disease. At walang ibang makaka-gamot sa’yo kundi ang sarili mo. Tulungan mo ang sarili mo, reklamo ka ng reklamo na nauuhaw ka na gayung nasa gitna ka ng isang batis na malinis, kanina pa.

no one but i..will make my way!

          Hindi ako naniniwal sa tadhana o fate, kung mabubuhay ako na umaasa ditto, patuloy kong lolokohin na lahat ng bagay ay dadating sa tamang panahon ng wala ka manlang ginagawa. Tila ba bibilis ang daliri ko, gayung hindi na ako nag-gigitara. Parang gagaling ako sa isang gawain na hindi ko alam gawin. Ayus!

          Malaking katarantaduhan ang sabihin na kung ano ang puno, sya ang bunga. Dahil una, hindi naman tayu halaman. Ispin mo nalang ito, ang mansanas ay isang mansanas dahil mansanas ang pinagmulan nya na nanggaling sa isang mansanas na bunga ng isang mansanas.....baka di na ako matapos. Kung gago ka, yan ay dahil sag ago ang tatay mo, gago ang lolo mo, ang lolo mo sa tuhod, lolo mo sa talampakan at lolo mo sa singit. Kung bobo ka, wag ka ng umasa na magiging matalino kahit isang araw lang ang magiging ka-apo-apohan mo, dahil bago pa ikaw, bobo na ang lahi mo. Hmmm, kaya pala supot ang mga kano?

          Magulang mismo ang humuhubog sa katauhan ng kanilang mga anak, kung  may ilan mang traits tyung namamana, eh bukod sa third eye, wala ng mas big deal pang pede mong makuha bukod sa apilyido.

are you gonna go my way?

          Tayu at wala ng iba ang gumawa ng kwento ng buhay natin, yung ibang kupal, sinasabi na diyos daw nila ang  pintor ng buhay nila, pero pag tinanong mo kung sa paanung paraan, puro kaututan lang isasagot sayu. Kaya hangang ngayun wala akong bilib sa mga head ng simbahan. Walang kwentang pastor ang hindi marunong magpakumbaba. Pilit mong tinataasan ang lipad mo, hindi mo na napansin, pilit ko ring inaabot pababa ang kamay ko para makamayan mo.

-god’s will. Their god, not mine.

          Isang dating kaibigan ang nagsabi sa pulipito ng aming sambahan ang nagsabi na maganda daw yung inaaplayan nya. God’s will daw na mapunta sya dun, after ng final interview at bumagsak sya, hindi daw yun ang kaloob para sa kanya. May ibang nakalaan daw para sa kanya...paksyet! ayus sa palusot!

                   Tinatawag nilang ama yung diyos nila, pero wala silang tiwala para sa mangyayari sa buhay nila. Wala naman sigurong tatay ang papakitaan ka ng lollipop at pagkatapos ay hindi pala ibibigay sayu, tinatakam ka lang. Tsk, sayang, mga butas na pananampalataya. Hindi na naisip na may hanganan ang mga bagay. Tsk.

an acquaintance...

          Patuloy nating sinisisi sa tadhana at kapalaran ang mga nangyayari satin, samantalang tayu ang may kasalanan kung bakit tayu nagkakaganito. It was your call, and always had been. If destiny and fate do exist, then we must abolish the word freewill, your privacy that you can’t practice no more, maybe we should erase it from our dictionaries.

          Eto pananaw ko sa bagay nayan. Tayong mga tao ay dinadala lang sa harap ng isang intersection, tayu parin ang magdedesisyon kung aling daan ang tatahakin natin. Highway, service road, tarmac, street o avenue, ikaw ang pipili.

           Naiihi ka ba o natatae, alam mo alin sa dalawa talaga ang nararamdaman mo, takot ka lang aminin na isa ditto ang tunay mong nararamdaman. Kung sakali man  na dumating ang punto na hindi mo na kayang pigilan ang tae mo dahil nakaupo ka na sa bowl, siguro isabog mo nalang sa sahig. Makalat, parusa, pero mas ayus na to, kesa isabog mo sa bowl na bawal mo palang taihan.

...go with the flow.

ride the lightning 

          Minsan mali din kasi ang pantaha ng mga tao, tila mga barko sa gitna ng isang malaking bagyo. imbis na salubungin at harapin ito, tinatakasan kundi ba naman gago. isipin mo, may nakita kang bagong papunta sayu, aatras ka bigla, eh di lalo ka lang nagtagal dahil ang mang-yayari magkakasabay kayu dahil parehas na kayu ng direction. ayus diba...iba talaga mag-isip ang kapwa natin.

-think before you click...o yeah!

          Narinig mo nayan, nabasa at nakita sa isang stasyon ng TV. Responsible use of social-media ang gusto nila. Maliwanag, isipin mo muna ang gusto mong sabihin kung makakasakit ito o hindi, dahil lahat ng ilalagay mo sa msa ito ay pang habang buhay, kung hindi mo kayang sabihin sa personal wag mong sabihin sa social-networking-sites. Assholes!

think before you click...hell yeah!

          Sa punto palang na ito, tinatarantado na kagad tayu. Isipin muna natin, pero hindi nila naiisip yung panic-attack na binibigay nila tuwing pinapalala nila ang isang flue-outbreak. Responsible-media ang mga programa nila ben, raffy at erwin na minumura lahat ng may kasalanan.  Pinag-isispan nilang mabuti na hindi tamang i-exgerate ang balita kaya nung panahon ng duenge, lagging headline ay yyung mga namamatay sa nasabing sakit. Think-before you click propaganda simply states one thing here, we are not free to express our selves due to some reason that is called “we are not media”. Do I have to exert here the contribution of mel tianko on the famous luneta grandstand hostage taking? Fuck yeah! This is responsible media!


          Isang  south-african photo-journalist si kevin carter, isang Pulitzer-prize. Ang kanyang obra, ang litrato na kilala natin sa tawag na "starving in sudan". isang batang ang dahan-dahang namamatay mula sa gutom at inaabangan ng buwitre na mamatay upang kainin mula sa isang liblib na nayon sa sudan. maganda ang pagkakakuha  at naging topic sa ibat-ibang conference tungkol sa media-ethics. Nag-tagumpay sya, kinilala ng ibat-ibang nasyon, media at press ang nsabing larawan. sa isang interview, sinabi nyang inabot sya ng 20minuto bago nakunan ang tamang pagkakataon at angulo para lumabas ang damdamin sa litrato. Bago binugaw ang buwitre. Nadala naman “daw” nya sa hospital ang bata. Kaya lang walang makapagsabi san.responsible media!

hands down, this responsible media.

          Isang dyaryo ang nagsabi kay carter ng ganito : "The man adjusting his lens to take just the right frame of her suffering, might just as well be a predator, another vulture on the scene."

          Matapos ang isang taon mula sa kanyang pagkakapanalo, kinitil nya ang kanyang sariling buhay dala ng sobrang depresyon. Sa isang liaham-pamamaalam ito ang kanyang sinabi :

 "I am depressed ... without phone ... money for rent ... money for child support ... money for debts ... money!!! ... I am haunted by the vivid memories of killings and corpses and anger and pain ... of starving or wounded children, of trigger-happy madmen, often police, of killer executioners ... I have gone to join Ken [recently deceased colleague Ken Oosterbroek] if I am that lucky."

Sayang, nanalo nga sya sa isa sa pinagpipitaganang patimpalak sa larangan ng media, kaya lang, nawala naman respeto ng ibang tao sa kanya, dahil nung oras nay un pinili nyang kuhanan ang namamatay na bata kaysa ito’y tulungan.

            

         

          You see, kahit sa pagbebenta ng isang kaibigan, kailangan mo parin magdesisyon kung mananatili kang tapat sa pack or ititindi sila na tila malansang isda sa bang-bang.

          Kahit yung lasing mong kaibigan na pinagnanasahan mo, disiyon parin kung titirahin mo sya o hindi, swerte ka pang nakuha mo kung hindi, tawag ditto respeto.

          Yung pang-gugulang mo sa kaibigan mo, pantutuso sa katrabaho mo, pag-ihi sa kanto, pag-boso kay manong, pag hipo sa kanyang su__, lahat yan desisyon mo, kaya tigilan mo na ang kakasisi sa lolo mo kung bakit ka gago.

          Life is like a game where, you always have an option, an option to make things easier or the other way around. Life is full of decisions, no one else but you must decide on it, sink or swim, the choice is always yours.

                ....time will come when we have to choose between what is right,

And what is easy.

-Gandalf, the white

The Pharisee

........

There in the dark, they stand,

Like a wolf waiting for its prey.

Waiting for the mistake,

Praying for the greatest err.

They stood self righteous amidst the crowd

Condemning others, while praising their ass.

Head held up high, looking down on us,

They’ve become the sons of god.

Lurking behind our back,

Wishing for our greatest splash.

All they want is our fall,

All they think is your fall

I for one have become one,

Condemning others with these fiery eyes.

Casting dismay behind their minds,

I throw stones to drag them down.

waiting....

I construct fiery words to fog their eyes,

Like a riffle I shot right through their heart and mind.

Better not make a mistake,

Better not make me hate

I’ll tear you apart,

I’ll break you apart.

I’ll make you regret,

I’ll make you hate.

I for one have become one,

Condemning others, like I was the anointed one.

Under this sheep’s skin we hide,

Watching, waiting for you to die.

Forever we will be,

Pretending, like a Pharisee,

Acting upon our society,

Covering your eyes with our travesty.

We’ll cast anchors of dismay,

Here in this sea of haze.

Forever we will be,

A Pharisee, pretending not to be.

           

            

Fragments of Sorrow...

no air to catch his fall...

            He was standing on a cliff, contented on what he has, smiling on the decision they had. Living in a world they built from trust and promises, living far from others dream. yet his eyes gaze upon a lovely nymph from down below. Such beautiful scenery no man can explicate, her eyes, glimmering from the rays of the parting father sun and her hair, dancing from Aeolus might.

            He said hi, she made a smile. Seems like, Gaea stops for a while, to buy them some time from harsh reality.

            Day after day, he’d waited, for her to stop at the bottom, to cast her beauty upon his mortal soul. Glancing at her from those cliffs, feeling contented on what’s laid just before his eyes. Seems like, pain sets on a different horizon each time he sees her smile. Slowly they become acquainted, feeling happy on what they knew they had. From strangers they became friends. They’ve become part of each others life. Sharing its others thoughts, keeping ones secret.

            Time goes by for the two souls, and one of them happened to fall for the other. Without thinking anything else but to be with her, he rushed towards the cliff. To fall at the bottom, be with her till eternity. Bonds where cut, oaths were deserted. He was in-love... he’ll leave everything behind.

            Just before reaching her, she shouted something:

                        “I can’t catch you.”

            Fuck, too late to go back, to rephrase what has been done. He was soaring....down. He can see the sadness in her eyes; Tears flowed out from his eyes. No bonds to hold him back, to save him from this hurting.  He slammed; face down. Crashing with agony, embracing pain, his sorry heart was foreign to this kind. His dream was shattered as he collides with her massive lies.

            Fragments of his dream scattered on the ground, shinning from the setting suns ray of light. No love to ease the pain, no comfort to end his pain. He was still breathing, how he wished that, she’ll stop the killing.

            

/Təˈɡɑːlɒɡ/

            “you are not a canadian or an american, neither italian nor dutch, 

but a filipino.”

-yfc speaker

held up high!

            Malinaw, gustong iparating ng nagsasalita na ang mga nakikinig sa kanya ay pinoy. Yan ang nabungaran ko ng minsan akong magbukas ng t.v. At mapatapat sa isang religious network. Naiitindihan ko naman ang gusto nyang sabihin, kaya lang bakit nga ba lagging kailangan sa english pa natin sabihin ang mga bagay-bagay? Malaking kasalanan ba sa mundo kung magtatagalog ka sa harap ng kapwa mo pinoy? Mas “cool” ba kung english ang gagamitin mo? O baka naman, talagang  hindi marunong umintindi ng tagalog ang mga pinoy? Iba talaga ditto sa pinas...

            Nauunawaan ko, kailngan natin gumamit ng “english” para makausap ang ibang lahi sa labas ng ating bansa, pero kung andito ka lang sa pinas, at pinoy lang din ang kausap mo, maarri bang magtagalog nalang tayo? Kapwa mo pinoy ang kausap mo kapatid, hindi kano “ rock on”, aleman, frances “oui” o ingles “muffin?”.

            Matatawa ka nga sa mga halp-pinoy-halp-german-shepherd na pilit nag tetegeylog, masabi lang na pinoy, kahit barok sila magtagalog. Walang iba sa mga pure pinoy coño na kung mag-tegeylog ay parang banyaga ditto sa bansa. Mas fluent pa nga ata mag tagalog sa kanila si sakuragi...pakingan mo.

            Pero hindi rin naman ako bilib sa mga half-pinoy na umuwi sa bansa para lamangan ang mga native nating kababayan, kung tunay silang magaling dun sila sa bansa nilang pinagmulan gumawa ng pangalan. Tignan mo nlang si benjie paras, nag resign bigla sa pba, dahil puro na daw halp-pinoy at import ang manlalaro. Tinawag pa natin all-filipino conference league....ayus!

            Kung talagang magagaling sila, dun sila sa bansang pinagmulan nila gumawa ng pangalan, tas pakibati nalang ang bansang pilipinas. Wag na silang gumay kay brandon vera na sinusuka na ng ufc, sayang hanga ako sa kanya dati, kaso sa 10 fights nya 12 ang talo.

            “kaya ang mga player natin lagging talo, inuuna pa ang interview kesa practice.”

-tatay

            Hanepasyet naman talaga, puro nalang ata interview ang azkals ang nakikita ko. Masyado ng naka-focus ang pinoy kung anong ginagawa ng mga to, kesa kamusta na ang practice. Nauubos na ang oras sa interview, pag-gawa ng commercial, tv guesting. Mabuti pa nung di pa nakikilala, iisa lang ang aim, ang manalo, ngayun ang mainterview na ata. Pansini mo si mp, lagging lagari, bawat laban, pag commercial maliligo, iinum ng alaxan, magte-txt, kakain, iinum ng alak...sikat!

            Hindi naman lahat puro papogi, may ilan na talagang gumagawa ng pangalan.

            Jerome fontillas            -           swithchfoot

            Kirk hammet               -           mettalica

            Mark munos                -           ufc

            Jabbawockeez               -           alam mo na

            Super creu                    -           ganun din

            Arnel pineda                 -           journey

pinoy pride

               

            Ilan lang yan, idagdag mo sila batista, tia carerre, rob schneider, death angel at ilan pa na patuloy na gumagawa ng pangalan sa labas ng bansa, hindi ditto, para agawan ng trabaho ang kababayan mo.

            Pambansang kamalayan, pambansang kakulangan.

            Pansinin mo ang mga hapon, kahit sa mga international  interview nila, wika parin nila amng kanilang gamit. Pride? Sa mga debate, wala kang maririnig kundi “bakero!”. Kahit sa mga billboard nila, letra parin nila ang makikita mo, kaya naimbento ang logo ng mga fastfood, hindi nila pedeng baguhin ang letra, font, kulay ng kanilang pangalan, copyright ika nga, sa logo nalang sila pinagbabatayan. Ang kapatid ko sa japan, tinuturuan ang half-pinoy-halp-japanese nyang mga anak ng tagalog para makausap ko.

            Ang mga bansa sa paligid natin, pinapadala ang kanilng mga kabataan para ditto mag-aral ng english language, bragging rights? Dahil ata sa sobrang conscious natin sa lengwahe ng mga kano ay nagging english language learning centre na ata tayu ng mundo. Bukod sa fluent tayu, ay mura ang singil natin. Alam ko, dahil nagging english teacher ako sa isang korean community, 6yrs. Ago. At isa lang ang masasabi ko, pag-sila sila lang ang magkakausap, lengwahe nila ang gamit nila, hindi ingles. Idagdag mo p jan ang mga call-center at online english teacher, kaunti nalang makukuha na natin sa india ang titulo ng call cenetr capital of the world.

            Nung panahon pa ni erap, may spoke-person sya na lagging sinasabing ang gamitin natin sa pakikipagusap ay tagalog o ang wika nating mag pinoy. Jose pardo ata ang pangalan nya. Kahit daw saan o kahit sa kahit anong oras ng pakikipagusap. Kaya lang, sa lahat ng interview nya, hindi ko sya narinig magtagalog ni minsan. Hypocrite?

            Minsan matatawa  ka rin dun sa mga “di-perdibleng-pinoy”. Yung mga aktibista naagalit sa kano, puro makabansang kamalayan ang gusto, matatas mag-tagalog, malalim pa sa balon kung bumuo ng kataga. Puro hamon sa gobyerno ay pagbabago. Pag pinakingan mo, aakalain mo si rizal, kaso pag tinignan mo tatak ng damit tribal. Galit-na-galit kay obama, pero ang buong pamilya ay nasa america. Matatalinong langaw, hindi alm na si tipaklong nasa new zealand, nagpapahinga. Uyyy....may almonds pa!

prime suspect

In 1937, tagalog was selected as the basis of the national language of the philippines by the national language institute. In 1939, manuel l. Quezon named the national language "wikang pambansâ" ("national language"). Twenty years later, in 1959, it was renamed by then secretary of education, josé romero, as pilipino to give it a national rather than ethnic label and connotation. The changing of the name did not, however, result in acceptance among non-tagalogs, especially cebuanos who had not accepted the selection.

In 1971, the language issue was revived once more, and a compromise solution was worked out—a "universalist" approach to the national language, to be called filipino rather than pilipino. When a new constitution was drawn up in 1987, it named filipino as the national language. The constitution specified that as the filipino language evolves, it shall be further developed and enriched on the basis of existing philippine and other languages. However, more than two decades after the institution of the "universalist" approach, there seems to be little if any difference between tagalog and filipino.

           

-wiki “paborito” pedia.org

            Wala akong ibang makuha na right-up tungkol sa kung pano nagging national language natin ang tagalog, lahat puro ingles, kung tatagalugin ko naman to, baka tapos na ang “buwan ng wika” eh, hindi ko pa rin tapos ito.

            Sinasabing si pareng quezon ang may pakana ng lahat ng ito, porke ata taga-southern-tagalog si mokong at ka-chokarat nya ang ilan sa mga dating bayani ay ito na ang ginawa nyang pambansang lengwahe kahit na hindi naman talaga majority ng pinoy ay nagtatagalog. Bias ata ang nagging decision. Pero ayus lang dahil tagalog ako. Dahil ata ito sa malaking sakop by means of land area ng souther tagalong, kami lang ata ang region ditto sa pinas na hati pa sa dalawa calabarzon/mimaropa.

alibata

            Hindi nga naman patas na tagalong ang nagging pambansang wika natin, pano ang mga kapampangan, ilokano, visaya, waray, bikolano, tausug at ilan pa na hindi na ata napansin ng ibaba ang deklirasyon ni pareng quezon. Bias.

            Mahirap pilitin ang ilang kababayan natin na magtagalog lalo na at lumaki sila sa lugar kung san madalang pa sa tulong ng gobyerno ang pag-gamit ng tagalog. At, mas mahirap ipagamit ang salitang tagalog sa matatandang mataas pa sa eiffel tower ang ihi. Pambansang kamalayan, pinaglalaban ang wikang tagalong ngayun, pero hindi naisip dialect ng karatig probinsya.

            Ilan sa mga post ko din sa blog na to, matatagpuan mo sa ingles, bukod sa mahirap ng isatagalog ang ilang salita, eh kawawa naman yung mga taga ibang bansa na nagbabasa ng gawa ko. Oo, nasabi ko na rin dati ito. May isang tao sa malaysia ang nag babahagi ng mga gawa ko sa bansa nya, ang problema pinagkaka-kitaan nya ang gawa ko. Pero sa last na tsek ko sa site nya, wala na yung mga blog namin, siguro my nagkaso na.

            Pambansang kamalayan, sino nga ba ang tunay na mamayan?

            Red tape, massive un-employment, druglords, kotong, kurakot, kris aquino, sino pa nga ba ang gustong maging pinoy kung puro ganito ang makikita at maririnig mo sa t.v. Ilan lang ang mga yan kung bakit maraming sumpang-sumpa sa bansang ito. Ang hustisya kayang bilhin, ang artista politico, ang politico sila-sila mismo at ang mga kamag-anak ng politico ay abusado. Habang ang mga pinoy sa loob ng bansa ang sukang-suka sa bansang ito, may ilan sa labas ng bansa ang taas noong gumagawa ng pangalan para sating mga pinoy.

            Tama si bob ong ng sabihin nya sa kalat nya na bakit baliktad ang mga pilipino, “ang mga mayayaman gustong maging espanyol, ang mahihirap gustong maging kano, ang mga nasa labas ng bansa nagiging asyano.”. Walang gustong maging pinoy, wwalang gusto sa bulok na bansang ito, kung nasisikmura nila ang konsptong to ay hindi ko lang alam.

i wish it was in tegeylog...

            Pinoy ako, hindi dahil saw ala na akong magagwa o pagtyatyagaan ko nalang ito...kundi dahil ako ito. Kung sarili ko ng pagkato ikakahiya ko, sinong gago ka ang gagalang sa bansang ito? Palagay ko, isa sa dahilan ng pagiging 3^rd world coutry natin ay ang kakulangan sa pagmamahal sa sariling bayan. Walang nagmamahal sa sariling bayan ang nagtatapon ng basura kung saan-saan, nangongotong, nagnanakaw sa kaban ng bayan at nangagago ng kababayan. Nahihiyang maglagay ng watawat ng pinas sa labas ng bahay, nahihiyang maglagay ng kanang kamay sa kaliwang dibdib sa pag-awit ng lupang hinirang...asan ang pambansang kamalayan? Hindi ako nagmamalinis, ilan ditto ay guilty ako, foul, pero ang itangi na pinoy ako, teka, di pa ako bangag tulad mo.

            Hindi naman lahat ng tungkol sa pinas ay puro badnews, makikita mo parin yan sa mga taxi driver na nagsosoli ng naiwang mahahalagang gamit sa kanilang pasahero, yung iba ayaw pa magpakilala. Mga taong sumusunod sa batas trapiko, gurong piniling humulma sa kamalayan ng kabataas sa lugar mo...kudos sa mga taong ito!

Pambansang kamalayan, pambansang kahalayan.

Patuloy tayung nabubuhay sa kamangmangan.

            My English mass na sa Roman Catholic. para ito sa mga pilipinong hindi marunong mag tagalog at mga pinoy na hindi maka-intindi ng tagalog. ayus ano! bukod sa English mass, naisipan narin nilang 2x mag offering. tumataas na daw ang bilihin at labas na ko sa bagay na ito.

            A priest knelt down before his god and prayed, for blessing, compassion and forgiveness. Silently he weeps for his country. He talked to his god, in Anglo-American’s native tongue. He was fluent, and he smiled at that thought. Days passed, and a news was laid before his ears and it shocked him. All of his prayer were cast down on Obama’s country, madden, he rushed towards the church altar and shouted on his god, asking him on what happened, why the hell all his prayer was given not to his poor country?

            Didn’t you hear my solemnest prayers? He asked.

 Then, his god answered:

             My son, I heard all your prayers and I love you, are you not happy with my gifts for your country?

            My country? It was Obama’s, not mine! He murmured back.

            Wait, aren’t you an American? His god asked. 

Looking down on him, his god was shocked.

             My bad, his god said... you were so fluent that I thought you were an American.

(Whosoever knows not how to love his native tongue. 

Is worse than any beast or evil smelling-fish.)

-Gat. Jose Rizal

Last chapter.

fucking operation review

            
  

            Siguro last chapter na ito sa kwento ng kabalbaalan ng store ko..kahit papano, may napatunayan ang mcdonalds sa’min. Oras na para baguhin ang persepsyon ukol sa trabaho ko, sa kumpanya ko. Hindi rin pala lahat kami ay makasarili. Salamat sa mga nakasama ko.

            Finally natapos din ang FOR (full operation review) ng store namin. Matapos ang ilang araw na patayang schedule, pinturang naubos, kamay na nasugatan, pagkain nalipasan..eto na kami, tapos at umaasa na higit sa passing rate ang rating. Pasado naman kami, kaso dapat dilang basta passing rate..at maipagmamalaki ko na hindi kami basta pumasa, ramdam kong mataas kami sa cleanliness! Pagod, puyat, kulang pa para maisalarawan ang ginawa namin para lang maihanda ang aming store sa nasabing pangyayari.

            Natanung ako ng isang katrabaho, bakit daw pursigido akong mag-pull-out gayung tinitira ko din naman daw ang store, ang mga bulok at baho. Plastic? Siguro eto ang nasaisip mo, kaya lang, sa personal kong opinion, ang baho ng store ay baho ko din. Hindi ako tulad nila joma sison na puro kontra sa gobyerno pero walang inihahain na solusyon, mayron man, pang kasarilan lang, wag nalang. Isang magandang halimbawa si mirriam defensor sa bagay na ito. Paborito?

            Kung bumagsak ang 234, hindi naman si S’ Rey lang ang mapapahiya, hindi lang naman 234 ang mukhang baluga, hindi lang yung mga kupal na manager ang tamad...lahat tayu kahiya-hiya. Oo, ako mismo ang nagsabi na tayung mga crew ang nagpapakahirap, pero management team ang nakikinabang, pero ibang bagay muna ito, lahat tayu damay ditto, lahat tyu mapupulaan, lahat tayu parte nito.

things do change...

            Kahit pagod at puyat na kami, pilit namin tinatapos ang mga dapat tapusin, sabagay kung tutuusin, hindi kayang tapusin sa loob ng 3nights ang dapat ginagawa buong taon. May pagkukulang ang manager, kapabayaan ng mga maintenance, kabalasubasan ng crew, kabaratan ng may-ari at katusuhan ng iba,sino nalang ba ang walang sala?Si chammar na makatarungan? Kung patuloy kaming magiging masipag kapag malapit na ang FOR, malamang na magpapaulit-ulit lang ang ganitong eksena sa trabaho. Matanda na ang mga equipment namin, di naman siguro to literal na “built to last”. Siguro, bukod sa proper maintenance, kailangan din ng gamit namin ng malasakit, kahit na walang malasakit ang mga hinayupak samin mga crew.

            Paminsan-minsan makikita mo rin naman ang malasakit ng crew-sa-kapwa-nya-crew. Isang magandang halimbawa ditto ang pagmamalasakit i-uwi ang mga naiwang bull cap at apron. Kung panong ang mga payong na naiwan ng katrabaho ay itinatago sa bag. Malasakit.

fuck!fuck!fuck!

            Last chapter na to, pero di ibig sabihin titigil na ko sa mga sinasabi ko, na magiging mabait na ako sa sa pagkakataon na ito. Hindi, dahil ang paperl ng blog na ito ay magsalita para sa mga piping katrabaho ko na nakukuntento nalang sa pag-uusap sa dilim sa likod ng mga halimaw at minsan sa kapwa nya hypocrite.

            Sayang, maganda ang ginawa ntin nung FOR, personal tayung kinakausap ng mga manager para sa dapat gawin, ng pumasa tayu “di ko kasi to natapos nung unang gawin ko ito”, mga tropa nalang ang tinawagan para pasalamatan. Paking-syet, sa hirap sama-sama nanaman tayu, sa ginhawa, kayu-kayu lang.

            Hangat may crew na malakas sa loob, palagay ko malabong gumanda ang shift natin.

            Nag-trainig si marvin para sa bagong CHX-FILLET, pero ayaw gawing CHX-EXPERT.

            Pasok sa oras si carrel sa OJT, pero pag Sunday lang sya naka OJT SHIFT.

            Hangat bawal ma-xtend ang mga tropa, hanagat bawal mag close ang mga punyeta,           hangat my tsu-tsu na sa atin ay nagbebenata, malayu parin tayu sa sinasabi ni liza na global standard,

            May crew-chief tayu, pero wala tayung team-leader

            May lsm rally tayu, pero wala tayung team building

            May rap-session tayu kung san pili lang pede mong sabihin.

            Wala tayung open forum, laglagan session meron.

what the fuck!

            Nito lang, naalglag ang flag-sign natin kay darwel, salamat daw at si darwel lang ang nalaglaggan. Tama ba yon? Sino nga ba ang may sala, si ian na nag lock ng mga screw? O kami na hindi siniguradong tama ang kabit ni ian?

           

            Team work 101 : lahat tayu ilagay sa I.R. “si ian ang may sala”, yan ang team work.